Als kind woonde Bauke midden in Joure. De ballonnen voeren dan laag over zijn ouderlijk huis. Dat wekte zijn interesse. Dat was de tijd dat er tijdens de ochtendvaart nog met een wedstrijdelement gevaren werd. Op de Nutsbaan vroeg hij stickers van de piloten en plakte die in een album.

Rond 2003/2004 vroeg vriend en ballonpiloot Hylke Feenstra hoe zijn Engels was. Bauke had al eens laten vallen dat hij wel wilde helpen bij de Friese Ballonfeesten. Zijn Engels was goed en dus werd hij gekoppeld aan de Engelse piloot Ian Martin. Vijf à zes jaar lang was hij onderdeel van diens crew, tot hij in 2008 vader werd en het vrijwilligerswerk wat naar de achtergrond verschoof.

De waterpolovereniging schuift aan
Jaren later kwam de vraag opnieuw, maar in een andere vorm. Een andere vriend, Fokke Noppert, destijds bestuurslid van de Friese Ballonfeesten, vroeg of de waterpolovereniging het parkeerbeheer wilde oppakken. 

“Water en een ballon gaan niet samen. Regen en de Ballonfeesten gaan niet samen. Maar de waterpolovereniging en de Ballonfeesten? Dat gaat wél samen”, aldus Bauke.

Dat was rond 2022. De club leverde in het begin de bemensing, anderen richtten het terrein in. Maar inmiddels coördineert Bauke het hele parkeerproces, van de inrichting van het terrein tot het afrekenen, van het vullen van gaten tot het soepel laten wegrijden van duizenden bezoekers.

“Het beter doen dan vorig jaar is voor mij een uitdaging",  zegt hij. En dat is te merken. Rond 16.00 uur is hij er al, lijnen strak, indeling helder. De eerste dag draaien ze proef met vijf mensen. Op vrijdag en zaterdag staan er acht: drie of vier bij de kassa, vier op het veld. Alles gericht op één doel: het laten slagen van de dag voor anderen.

Mienskip in praktijk
Waarom hij dit doet? Omdat hij het belangrijk vindt om iets voor een ander te betekenen. Mienskip is voor hem belangrijk. Dat probeert hij ook de jeugd van de vereniging mee te geven: dat vrijwilligerswerk niet altijd direct iets hoeft op te leveren. Dat je er mensen door leert kennen. Dat je nooit weet waar het goed voor is. 

Hij is daar zelf het bewijs van: via het vrijwilligerswerk rolde hij uiteindelijk zijn baan in het onderwijs in.

Herinneringen die blijven hangen
Natuurlijk geniet hij nog steeds van de ballonnen. Vorig jaar voeren ze laag over het parkeerterrein, een prachtig gezicht. Maar waar hij écht blij van wordt, is dat het allemaal weer lukt. Dat mensen tevreden vertrekken. 

Dat de drukste momenten soepel verlopen. “Soms even snel kijken,” zegt hij over de ballonnen, “maar dan ook weer terug. Je wilt de mensen goed het terrein af helpen.” Dat typeert Bauke, er voor anderen willen zijn.

Vooruitkijken
De waterpolovereniging wil de samenwerking graag voortzetten, al wordt het steeds lastiger om voldoende vrijwilligers te vinden. Zo valt dit jaar de vakantie anders en zijn het Veenhoop Festival en het WK voetbal tegelijk met het evenement.

 Toch blijft hij optimistisch. Niet iedereen hoeft een hele dag te helpen. Twee uurtjes pieken kunnen al genoeg zijn. Vereniging is met elkaar en voor elkaar, dat is zijn uitgangspunt.