“Jullie hebben niks te vrezen. Normaal kunnen er twaalf gasten mee, en we gaan nu met elf.” Met deze geruststellende woorden van ballonvaarder Koen Audenaerdt beginnen elf mensen, die elkaar niet kennen, aan een ballonvaart tijdens de Ballonfeesten. Voor een ieder zou dit een belevenis worden om nooit te vergeten.

Voordat de vaart kan beginnen, moet de crew van de Belgische ballonvaarder Audenaerdt het een en ander voorbereiden. Op een kar wordt het driehonderd kilo wegende doek van de ballon naar de Nutsbaan gebracht. Deze wordt uitgerold en met behulp van een ventilator vol geblazen met lucht. Nadat deze voor tweederde gevuld is, kan de ballon verwarmd worden door de vuurbrander.

Langzaam maar zeker begint de ballon steeds meer vormen aan te nemen. ‘De aap’ die de passagiers kilometers over het Friese landschap gaat brengen, lacht de elf mensen vriendelijk toe. “Dames en heren. De ballonvaart kan beginnen. In elk vakje van de mand kunnen drie mensen instappen”, vertelt de ballonvaarder. Hij geeft nog een straal hete lucht totdat de mand de aarde los laat.

Zonder dat de passagiers het doorhebben, wordt de wereld onder hun fouten steeds kleiner. De Nutsbaan past vanaf 200 meter hoogte tussen duim en wijsvinger. “We gaan nu naar driehonderd meter hoogte”, meldt Audenaerdt. Binnen een kwartier lijkt Joure verleden tijd en gaan de passagiers vol verwondering de omgeving rondom Terherne tegemoet. “Kijk een ree”, roept een van de passagiers. “En kijk daar eens. Allemaal hazen die snel wegrennen!”

‘De aap’ vaart op zijn hoogste punt 700 meter boven de aarde. Massaal roepen en zwaaien de kleine mensen vanaf de aarde naar de ballon. Rustig blijft de ballon in evenwicht boven de aarde varen. De weergoden hebben de passagiers de vaart gegund. Met een t-shirt aan genieten de passagiers op honderden meters boven de Friese natuur van de windstille lucht en het uitzicht. Hoe lager de ballon vaart, hoe meer de zachte wind te voelen is.

Na ruim een uur gevaren te hebben, vertelt Audenaert dat hij bijna landen gaat. Hij legt uit dat de passagiers lichtelijk door de knieën moeten zakken, wanneer de mand de grond raakt. Ook krijgt ieder een positie in de mand waar hij of zij moet blijven staan. “Wordt het een landing waarbij we kantelen?”, vraagt een van de passagiers. “Waarschijnlijk wel. Dus houdt jullie goed aan de touwen vast. En ga pas uit de mand wanneer ik het zeg”, luidt het antwoord.

De aarde wordt langzamerhand weer groter. De koeien en huizen lijken ineens geen speelgoed meer. De passagiers maken zich op voor een heftige landing. Audenaert heeft een weiland op het oog, maar al gauw bedenkt hij zich. “Hier liggen allemaal koeienvlaaien. Dus we gaan nog iets verder.”

Een aantal sloten verder lijkt ‘de aap’ het perfecte weiland gevonden te hebben. De ballon daalt zo ver af zodat de grassprietjes weer echte sprieten zijn en geen onderdelen meer van één groen vlak. Vier keer stoot de mand tegen de grond. De passagiers voelen de mand steeds verder naar een kant kantelen. De verwachte pijn blijft uit. De elf passagiers hangen met z’n allen gekanteld in de mand en barsten in lachen uit. “Dit was echt een tocht en landing om nooit meer te vergeten”, klinkt van alle kanten.

De ballon wordt opgeruimd. De boer ontvangt zijn ‘boerenpakket’. De champagneglazen klinken. En vol voldoening gaan de elf passagiers met een nieuwe ervaring rijker richting de VIP-tent bij de Nutsbaan om hun vaarbrevet op te halen.

(Met dank aan www.skarsterlannieuws.nl)